زمانى بر آن مىگذرد تا قابل نسخ و نقض باشد بلكه قانونى است ازلى و ابدى ، همچون خود خدا . پس اگر پيامبر و امامان معصوم عليهم السلام مسلمانان را بارها به خواندن قرآن و انديشيدن در باره آن سفارش فرموده‌اند ، به اين جهت بوده و هست كه براى رسيدن به سعادت دنيا و آخرت راهى جز اجراى قانون قرآن وجود ندارد . اگر بدانيم كه قانونگذاران با وضع قانون از مفاسد اجتماعى جلوگيرى مىكنند و يا وسيله ترقى جامعه را فراهم مىسازند ، اين پرسش پيش مىآيد كه چه كسى براى قانونگذارى از خدائى كه خود خالق همه چيز است ، بهتر است ؟ خدائى كه بخشنده و مهربان است و نسبت به بندگانش رئوف . درست بر خلاف قانونگذاران امروزى جهان كه اولا از نخبه‌ترين نخبگان جامعه نيستند ثانيا چون انسان مىباشند عقلشان محدود و دانششان نسبت به كل جامعه بشرى بسيار اندك است . پس قانون خدا هرگز با قوانين بشرى قابل مقايسه نيست و در عمل هم مىبينيم كه قانونگذاران بعد از مدتى قانون قبلى را كه زيان آور تشخيص داده‌اند لغو مىكنند و قانون ديگرى را به تصويب مىرسانند . در صورتى كه قرآن 15 قرن است كه بر قلوب مردم نور مىفشاند و آنان را كه از ظلمت و تاريكى جهل گريزانند به راه راست هدايت مىفرمايد . متأسفانه ديرباوران ، يقين ندارند كه قران كريم همه آياتش قاعده و قانون است . و اين كتاب مقدس ، قانون هستى است حتى